Δύσκολη η αναδοχή
Το δράμα των παιδιών που ζουν εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα συμπυκνώνει η πικρή ιστορία του Σπύρου
Tης Ελευθεριας Τραϊου
Είναι περιττό να ρωτήσεις τι αγαπούν περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα παιδιά που φιλοξενούνται στην Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας, στο Καλαμάκι. Δεν προλαβαίνεις να μπεις στους θαλάμους τους και όλα ορμάνε στην αγκαλιά σου. Κρέμονται επάνω σου, λένε το όνομά τους, θέλουν να μάθουν το δικό σου. Αμέσως μετά σου κάνουν την ερώτηση που τα απασχολεί περισσότερο. Ποια είσαι, τι ήρθες να κάνεις; Και καθώς ο μικρός που πρώτος θρονιάστηκε στην αγκαλιά σου, δεν λέει να κατέβει, τα υπόλοιπα, αγκαλιάζοντάς σε όπως μπορούν, ρωτάνε: «Είσαι η μαμά του; Ηρθες να τον πάρεις;». Η «Κ» βρέθηκε στο ίδρυμα Αγιος Ανδρέας μια στιγμή μεγάλης χαράς. Τα παιδιά ετοίμαζαν τα σακίδιά τους για την κατασκήνωση. Μέσα σε αυτό το πανηγύρι ξεχωρίσαμε ένα δεκάχρονο παιδί, το μόνο που δεν μας πλησίασε. Καθόταν στην άκρη ενός κρεβατιού, κλεισμένο στον εαυτό του. Ισα που ψιθύρισε «Σπύρος», όταν ρωτήσαμε το όνομά του. Μισή ώρα αργότερα διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν το παιδί για το οποίο ήθελαν να μιλήσουν στην «Κ» η πρόεδρος του ιδρύματος κ. Ελένη Κοσσυβάκη και η κοινωνική λειτουργός κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. Γιατί ήταν απόμακρος και λυπημένος; Επειδή ο Σπύρος δεν θα πήγαινε κατασκήνωση, αλλά στο νοσοκομείο για εξετάσεις.
επικοινωνήστε μαζί μας @
xml lists
Ο Σπύρος, ένα πανέμορφο παιδί, λεπτό, ψηλό, με φίνα χαρακτηριστικά, κάτασπρη επιδερμίδα και τεράστια μαύρα μάτια, είναι «νομικά ελεύθερος» για υιοθεσία ή αναδοχή. Ωστόσο, το παιδί παραμένει στα «αζήτητα», επειδή είναι φορέας ιού ηπατίτιδας. Οι γονείς του τον εγκατέλειψαν στο Κέντρο Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ, όταν ήταν μόλις 22 ημερών. Η μητέρα του δεν εμφανίστηκε δεύτερη φορά. Ο πατέρας του τον επισκεπτόταν για ένα χρόνο. Επειτα εξαφανίστηκε και αυτός. Το ίδρυμα ΜΗΤΕΡΑ φιλοξενεί εγκαταλειμμένα παιδιά έως έξι ετών. Ετσι, όταν ο Σπύρος έφθασε σε αυτήν την ηλικία, χωρίς να τον ζητήσει κάποια οικογένεια για υιοθεσία ή αναδοχή, μεταστεγάστηκε στον Αγιο Ανδρέα όπου φιλοξενούνται παραμελημένα ή κακοποιημένα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας (3-12 ετών). Οι προσπάθειες του ιδρύματος να βρεθούν οι Αλβανοί γονείς του μέσω της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας, δεν απέδωσαν.
Δύσκολη η αναδοχή
Οπως έδειξαν οι πρόσφατες έρευνες της «Κ» για την υιοθεσία και την αναδοχή, ο Σπύρος δύσκολα θα έβρισκε θετούς γονείς (ζητούν μικρά και υγιή παιδιά, βρέφη έως νήπια), ενώ, όσο περνούν τα χρόνια, μειώνονται και οι πιθανότητες να τοποθετηθεί σε ανάδοχη οικογένεια (έχει μόνο τη φροντίδα του παιδιού το οποίο νομικά ανήκει στους βιολογικούς γονείς του). Μπορεί οι ανάδοχοι γονείς να αναλαμβάνουν πιο εύκολα ένα παιδί με προβλήματα υγείας (κυρίως όταν αυτά είναι αναστρέψιμα όπως π.χ. μια καρδιοπάθεια ή μαθησιακές δυσκολίες), αλλά και αυτοί προτιμούν μικρότερες ηλικίες. Ενα παιδί 12 ετών δεν έχει ελπίδες για αναδοχή.
«Η τοποθέτηση του Σπύρου σε ανάδοχη οικογένεια είναι προτεραιότητα για το ίδρυμα», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Η τύχη του χαμογέλασε πριν από δυόμισι χρόνια, όταν τον ανέλαβε μια ανάδοχη οικογένεια, η οποία είχε προηγουμένως υιοθετήσει δύο παιδιά λίγο μεγαλύτερα από τον Σπύρο. Το παιδί έφερε πάνω του τη σφραγίδα του ιδρυματισμού. Δεν είχε ζήσει ποτέ με οικογένεια, με αποτέλεσμα να είναι «διαταρακτικός» στο σπίτι που τον δέχτηκε. Η αναδοχή δεν είναι απλή υπόθεση. Κάθε παιδί θέλει να διασφαλιστεί, να καταλάβει γιατί το πήραν. Είναι ένα μπιμπελό που θα στολίσει το σαλόνι τους ή πράγματι το αγαπάνε; Ετσι δημιουργεί δύσκολες καταστάσεις, εν είδει τεστ, που δοκιμάζουν τις αντοχές και την αγάπη των αναδόχων γονέων. Στην περίπτωση του Σπύρου τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα, γιατί στην οικογένεια υπήρχαν ήδη δύο παιδιά και μάλιστα υιοθετημένα. Ενιωθε παρείσακτος, δεν είχε την αποκλειστική φροντίδα των αναδόχων γονέων του. Τον κράτησαν ενάμιση χρόνο. Επειτα το παιδί επέστρεψε στο ίδρυμα».
Πρόβλημα υγείας
Από τότε ο Σπύρος δεν μπορεί να βρει άλλη οικογένεια. Το πρόβλημα της υγείας του αποθαρρύνει τους υποψήφιους αναδόχους γονείς, παρότι δεν είναι μεταδοτικό. «Το παιδί παρακολουθείται από το Νοσοκομείο Παίδων. Δεν έχει νοσήσει. Είναι μόνο φορέας ιού ηπατίτιδας, ο οποίος μεταδίδεται σε άλλο άνθρωπο μόνο εάν αυτός έχει πληγή ή αμυχή που θα έρθει σε επαφή με το αίμα του Σπύρου», λέει η κ. Κοσσυβάκη. «Δεν μεταδίδεται με τα ούρα. Αν υπήρχε φόβος εύκολης μετάδοσης του ιού, πρώτοι θα ανησυχούσαμε εμείς για τα άλλα παιδιά μας. Το ίδιο και οι δάσκαλοι του σχολείου του, οι οποίοι γνωρίζουν τι να κάνουν σε περίπτωση π.χ. που το παιδί κτυπήσει και έχει αιμορραγία. Θα πρέπει να τον φροντίσουν φορώντας γάντια. Αν δεν έχουν, θα χρειαστούν αρκετό βαμβάκι».
Η Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας φιλοξενεί παιδιά έως 12 ετών. Ποιο θα είναι το μέλλον του Σπύρου, εάν δεν βρει έως τότε αναδόχους γονείς; «Θα μεταστεγαστεί σε ίδρυμα για μεγαλύτερα παιδιά έως την ενηλικίωσή του», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Από τη στιγμή που θα γίνει 18 ετών, η Πολιτεία δεν θα έχει καμία υποχρέωση απέναντί του. Δεν υπάρχουν δομές και θεσμοί για την υποστήριξη των παιδιών που γνώρισαν μόνο τον ιδρυματισμό και επομένως είναι πολύ δύσκολο να σταθούν στα πόδια τους μόνα τους. Γι’ αυτό κάνουμε έκκληση για αναδοχή του Σπύρου».
«Μπορώ να γίνω το παιδί σας;»
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2005 οι μικροί τρόφιμοι της Παιδόπολης Αγιος Ανδρέας έγραψαν έκθεση με τίτλο «Τα Χριστούγεννα». Παραθέτουμε την έκθεση του Σπύρου.
«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που δεν του άρεσαν τα Χριστούγεννα γιατί ένιωθε θλίψη, μοναξιά και έκλαιγε. Γιατί ήθελε τη μαμά του και τον μπαμπά του. Μια μέρα βλέπει έναν χιονάνθρωπο και πήγε και τον διέλυσε. Ο χιονάνθρωπος ήταν ο μπαμπάς του. Ενιωθε πολλή στενοχώρια και είπε στο παιδί: “Εγώ είμαι ο μπαμπάς σου. Εγώ σε αγάπησα, αλλά εσύ δεν με αγαπάς”. Το παιδί έκλαιγε και λέει στον μπαμπά: “Μη φύγεις”. Αλλά εκείνη τη στιγμή έλιωσε ο χιονάνθρωπος. Και την ώρα που έκλαιγε πήγε μια μητέρα εκεί πέρα με το παιδί της και του λέει: “Γιατί κλαις;” Λέει το παιδί: “Δεν έχω οικογένεια και είμαι μόνος μου”. Του λέει η οικογένεια: “Θα σε πάρουμε σπίτι μας”. Το σπίτι τού άρεσε πάρα πολύ. “Μπορώ να είμαι το παιδί σας;” “Ναι, μπορείς να είσαι”».
Η έκθεση είναι αποκαλυπτική για το ποια είναι η μεγαλύτερη προσδοκία του Σπύρου. Οπως άλλωστε και των άλλων παιδιών του ιδρύματος. Θέλουν μια οικογένεια. Κάθε φορά που ένα νέο υποψήφιο ζευγάρι δρασκελίζει το κατώφλι του ιδρύματος, όλα ρωτάνε με αγωνία: «Ηρθαν για μένα; Είναι η σειρά μου;». Το ίδιο ρωτάει και ο Σπύρος, προσδοκώντας ότι θα βρεθούν άνθρωποι εφοδιασμένοι με τα αποθέματα αγάπης και αντοχής που ζητά η περίπτωσή του. Καλή τύχη, Σπύρο.
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
Σχόλια
Όλα τα άρθρα σχετικά με την αναδοχή παιδιών της κας Ελευθερία Τραϊου ειναι άξια επαίνου. Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα και τα ποιο απλά γίνονται δύσκολα από πλευράς πολιτείας πόσο μάλλον και γι'αυτές τις περιπτώσεις. Κατ΄αρχάς δεν υπάρχει σχεδόν καμια ενημέρωση ούτε από την πλευρά του Κράτους, ούτε από τα ΜΜΕ, ούτε από την πλευρά των Ιδρυμάτων για τις αναδοχές παιδιών και ενώ υπάρχουν πολλά παιδιά που χρειάζονται οικογενειακή φροντίδα όπως υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι με μεγάλα ψυχικά, συναισθηματικά και οικονομικά αποθέματα που θα μπορούσαν να προσφέρουν κάποιοι μάλλον φροντίζουν να τους απογοητεύσουν με διάφορα μέσα. Λυπάμαι αλλά προσωπικά πιστεύω ότι χρειάζονται τα παιδιά αυτά για να δικαιολογούν τις θέσεις τους.
Η προσωπική μου εμπειρία ήταν απογοητευτική διότι όταν τόλμησα να ρωτήσω τηλεφωνικά για προϋποθέσεις στο Ίδρυμα Αγίου Στυλιανού της Θεσσαλονίκης μου απήντησαν ότι για να προβώ στην αίτηση αναδοχής πρέπει οπωσδήποτε να έχω δικά μου παιδιά για να μην δεθώ με τα ανάδοχα.
Posted by: Ταβλαρίδου Δήμητρα | October 5, 2007 02:27 PM
ΜΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΓΟΝΕΙΣ.ΠΡΩΣΟΠΙΚΑ ΕΧΩ ΔΥΟ ΚΟΡΕΣ 9ΚΑΙ8ΕΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΟΒΑΡΑ ΓΙΑ ΑΝΑΔΟΧΗ ΑΛΛΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ.ΕΠΙΣΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ.
Posted by: AΘΗΝΑ | December 14, 2008 06:12 PM
ΑΚΟΥΩ,ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΛΕΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΓΩ Η ΙΔΙΑ, ΟΤΙ ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ.ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ,ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ,ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ,ΓΙΑΤΡΟΙ,ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ,ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ.ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΓΙΟ 9 ΕΤΩΝ.Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΩ ΕΝΑ Η ΕΣΤΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΝΑΔΟΧΗ ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΟΝ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.ΑΠΟΡΡΙΨΗ...ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟΡΓΗ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΤΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ.
Posted by: ΜΑΡΔΑ ΑΝΤΑ | March 28, 2009 07:58 PM
Καλησπέρα σας.Πραγματικά με συγκλόνησε η ιστορία του μικρού Σπύρου και δε σας κρύβω ότι έκλαψα διαβάζοντας το άρθρο.
Είμαι 24 ετών και με τον άντρα μου προσπαθούμε επί ματαίω να κάνουμε μωρό τον τελευταίο χρόνο.Έτσι,σκέφτηκα την υιοθεσία.Αλλά δε γίνεται,καθώς απ'ότι διάβασα,πρέπει να είμαι πάνω από 30 ετών.Άδικο μεν,ο νόμος είναι έτσι δε.Μετά σκέφτηκα την αναδοχή.Αλλά δεν ξέρω ούτε καν που να απευθυνθώ.
Όσο για τον ιό της ηπατίτιδας,έχω να σας πληροφορήσω ότι ο πατέρας μου είναι φορέας τα τελευταία 20 χρόνια,και μια χαρά συνυπάρξαμε και συνυπάρχουμε μαζί του.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας.Αν μπορείται ενημερώστε με σχετικά με την αναδοχή.
Posted by: ΔΗΜΗΤΡΑ | April 28, 2009 07:17 PM
Για ενημέρωση σχετικά με το θεσμό της Αναδοχής,μπρορείτε να απευθύνεστε στην Παιδόπολη "Άγιος Ανδρέας" Αλίμου, στα τηλεφωνα:
210-98 38 168. Ή να στείλετε ένα e mail στη διεύθυνση:paidopoli_alimou@yahoo.gr, για να σας αποσταλεί ενημερωτικό υλικό.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας
Posted by: ΜΑΡΙΑ | July 1, 2009 09:59 PM
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΝΑΔΟΧΗ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΖΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ , ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ , ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΧΕΤΙΚΑ?
Posted by: ΣΤΕΛΛΑ | July 6, 2009 09:11 PM
Ονομάζομαι Ευαγγελία είμαι 34 ετών και έχω ήδη ένα αγοράκι 5 ετών. Έχω την βαθιά επιθυμία να επισκέπτομαι μαζί με τον γιό μου κάποια βρέφη ή παιδάκια κάποιες φορές τον μήνα για να τους δώσουμε λίγη από την αγάπη και την ζεστασιά που έχουμε μέσα μας για τα παιδιά. Ίσως και να γινόμασταν ανάδοχη οικογένεια για κάποια παιδάκι. Έχω την εντύπωση όμως οτι κάθε φορά που θα τα επισκέπτομαι θα κλαίω τόσο που μάλλον κακό θα τους κάνω παρά καλό. Αυτό ο φόβος με κατακλύζει και δεν έχω τολμήσει να το κάνω μέχρι τώρα. Και αν έχονται όλα μέσα στην αγκαλιά μας μετά πως θα τα αφήνουμε πίσω και θα επιστρέφουμε σπίτι μας σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα? σαν να μην τα είδαμε ποτέ αυτά τα αγγελούδια? και ποιό να πρωτοπάρεις από όλα? και με τι ανυπομονησία θα περιμένουν τα δύστυχα την επόμενη επίσκεψη μας? Λύστε μου κανένα από αυτά τα ερωτήματα γιατί πραγματικά με βασανίζουν χρόνια.
Σε ποιά ιδρύματα επιτρέπονται επισκέψεις στα παιδάκια?
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.
Posted by: Ευαγγελία | October 1, 2009 03:09 PM
Συνχαρητηρια που βοηθατε μελλοντικους γονεις δηλαδη γονεις που θελουν να υιοθετησουν παιδια ορφανα .
Ενδιαφερομαστε με τον ανδρα μου να υιοθετησουμε ενα παιδακι ορφανο να του δωσουμε ολη την αγαπη μας και την στοργη μας . Εγω ειμαι λογηστρια και ειμαι 46 ετων και ο αντρας μου οικοδομος και ειναι 52 ετων . Λατρευουμε τα παιδια αλλα δυστιχως δεν καναμε . ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ πεστε μου που να απευθυνθω για να υιοθετησουμε ενα παιδακι ορφανο . Εμεις μενουμε στην χαλκιδικη .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Posted by: ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΕΛΕΝΗ | February 21, 2010 08:54 PM