Ελληνισμός και φιληδονία
ΤΟ ΡΩΜΕΪΚΟΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ.
Του πατρός Ιωάννου Ρωμανίδου.
«Ο ευδαιμονισμός αποβαίνει δύναμις αυτοκαταστροφική, διότι είναι ιδιοτελής, συμφεροντολογική, και εγωϊστική. Οι οπαδοί αυτού φθείρονται εκ των έσω και ουδέποτε υπερβαίνουν την πρωτόγονον και ζωώδη κατάστασιν της εγωίστικής και ιδιοτελούς συμφεροντολογίας.Όπως εκμεταλεύεται ο ένας τον άλλον πρός ίδιον εγωκεντρικόν όφελος, ούτω και η σεξουαλική ζωή των σημερινών ευρωπαίων και αμερικανών είναι όχι έκφρασις αγάπης , αλλά ηδονιστική εκμετάλλευσις που ούτε εις τον κόσμον των ζώων παρατηρείται .
Εν αντιθέσει προς τον ευδαιμονισμόν του ευρωπαϊκού και ισλαμικού πολιτισμού το ρωμαίϊκον φιλότιμον έχει ως θεμέλιον τα καθήκοντα και τας υποχρεώσεις που συντείνουν εις την υπέρβασιν της ιδιοτελείας και συμφεροντολογίας και εις την άνοδον εις τα ποικίλα στάδια της ανιδιοτελείας. Διά τούτο και η Ρωμαίϊσσα είναι πάντοτε βασίλισσα εις την οικογένειάν της , διότι αρνείται η Ρωμηοσύνη να την υποβιβάση εις εκμεταλλεύσιμον αντικείμενον ευδαιμονισμού. Ο γραικύλος όμως είναι ευδαιμονιστής και ηδονιστής ωσάν τα αφεντικά του....
επικοινωνήστε μαζί μας @
Όταν κανείς συγκρίνη την ιστορίαν της Ρωμηοσύνης με την διαλυτικήν και αποσυνθετικήν δραστηριότητα των νεογραικύλων, βλέπει σαφώς πως μέσω του γραικισμού κατεκερματίσθη η Ρωμηοσύνη κατά μίμησιν των κρατών της Ευρώπης , τα οποοία ουδέποτε κατώρθωσαν να ενωθούν και ούτε φαίνεται πως θα το κατωρθώσουν ποτέ , ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ . Από τον ίδιον ευδαιμονισμόν δύναται να πάθη αποσύνθεσιν και ο αραβικός κόσμος (1).
Ο οπαδός του ευδαιμονισμού γραικύλος δεν δύναται, παρά να γίνη δούλος της πηγής της ευδαιμονίας του είτε έσωθεν είτε έξωθεν του γραικισμού του.
Ο αποκηρρύξας τον ευδαιμονισμόν φιλότιμος Ρωμηός δεν υποδουλώνεται σε κανένα , ούτε εις τον Θεόν παραμένει δούλος , αφού περάση τα στάδια του δούλου και του μισθωτού και φθάση να είναι φίλος και συνεργάτης του Θεού και να έχη παρρησίαν παρά τω Θεώ. Ο φίλος του Θεου Ρωμηός ακόμη και με τον Θεόν ερίζει , όχι όμως για΄τα δικά του συμφέροντα αλλά για των άλλων...».(2)