Εθνική απώλεια ο Χριστόδουλος
Από μια άποψη ο Χριστόδουλος μπορεί και να ήταν τυχερός γιατί «έφυγε» σχετικά νωρίς. Λίγο προτού δει να συμβαίνουν εις βάρος της Ελλάδας τέτοια τερατώδη πράματα και θάματα, μπροστά στα οποία η υπόθεση των ταυτοτήτων ή ακόμη και αυτή του Σκοπιανού ωχριούν. Τρεις μέρες νωρίτερα αφότου αποχαιρέτησε τα εγκόσμια, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε μέσα στην Αγκυρα να συζητά… κάθε δύο μήνες την «πρόοδο» όσον αφορά στα θέματα της μουσουλμανικής κοινότητας στην ελληνική (Δυτική) Θράκη.
Πρόκειται για μια αδιανόητη υποχώρηση από πάγιες ελληνικές θέσεις δεκαετιών, που ουσιαστικά ανοίγει μια κερκόπορτα για να βάλει ο Τούρκος πόδι εκεί που δεν του πέφτει λόγος. Διότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Ελληνες πολίτες, δεν αποτελούν τουρκική μειονότητα, οπότε η Τουρκία δεν είχε μέχρι τώρα κανένα δικαίωμα να ασχολείται με το… «πώς τα πάνε γενικά». Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν δεν υπάρχει κανένας περιορισμός και καμία διάκριση εις βάρος τους, αντίθετα έχουν ευνοϊκή μεταχείριση, ενίοτε ελαφρά τη καρδία (περίπτωση Καραχασάν), από τον φόβο μη μας πουν ότι… «βασανίζουμε τους μαύρους».
επικοινωνήστε μαζί μας @
xml lists
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Χριστόδουλος ήταν πια σε θέση να καταλάβει τι μεγάλο ατόπημα διέπραξε η κυβέρνηση στην Αγκυρα με την προτροπή των Αμερικανών της Ντόρας Μπακογιάννη και την ένοχη συναίνεση του Καραμανλή, ο οποίος φέρεται να σύρεται σε ένα όλο και πιο βαθύ εσωτερικό και εξωτερικό αδιέξοδο. Αλλωστε πού να το καταλάβει ένας άνθρωπος που βρισκόταν ήδη σε προθανάτιο κώμα, όταν δεν το είχε πάρει καν είδηση η κοινή γνώμη, μια που τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να συσκοτίσουν την αδιανόητη αυτή υποχώρηση. Η οποία αρχίζει από το ότι απλώς θα… συζητάμε την πρόοδο της μειονότητας και θα καταλήξει σε διαπραγματεύσεις, ενδεχομένως και σε αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας που επιθυμεί η Αγκυρα, και από εκεί και πέρα τρέχα γύρευε. Μέχρι και νέο Κόσοβο μπορεί να μας κάνουν σε 15-20 χρόνια.
Υπερβολικό; Καθόλου, αν διαβάσει κανείς τις αμερικανικές εκθέσεις για τα «δεδομένα» στην περιοχή και τις αιτιάσεις σχετικών και άσχετων για τα δικαιώματα των μειονοτήτων στα Βαλκάνια. Οποιον σοβαρό διπλωμάτη και αν ρωτήσεις, θα σου πει (αν τολμήσει να μιλήσει) ότι έγινε η πιο οδυνηρή και ύπουλη παραχώρηση με τον πιο «μουλωχτό» τρόπο. Οπως «στα μουλωχτά» παραχωρούν κάθε μέρα και από ένα μέτρο θάλασσας γύρω από τα Ιμια, καθιστώντας τα de facto γκρίζα ζώνη. Οπως πάνε για παραδοχή ονόματος στη FYROM, όπως, όπως, όπως… Ολα αυτά δηλαδή που πολέμησε πώς και τι ο Χριστόδουλος τα παθαίνουμε τελικά, και μάλιστα χωρίς να βγάζουμε μιλιά. Ούτε από Δεξιά ούτε από Αριστερά.
Για τον ίδιο τον Χριστόδουλο μπορεί να ισχύει το «ευτυχώς ‘‘έφυγε’’ νωρίς». Oμως για όσους Ελληνες πονάνε ακόμη την Ελλάδα (και απ’ ό,τι φαίνεται δεν είναι λίγοι: 80% των πολιτών τουλάχιστον), η «κοίμησις» του Χριστόδουλου ήρθε στην πιο άτυχη στιγμή. Γιατί είτε συμφωνούσες μαζί του είτε όχι, είτε είσαι «πιστός» είτε όχι, είτε σ’ αρέσουν οι παπάδες είτε τους απεχθάνεσαι (όπερ και το πιθανότερο) ο Χριστόδουλος ως Αρχιεπίσκοπος της Ελλάδας λειτούργησε σαν ένα από τα τελευταία θεσμικά οχυρά άμυνας του Ελληνισμού. Ισως το τελευταίο, μια που εκτός θεσμών, ό,τι κι αν αποφασίσουν οι μεγάλοι κηδεμόνες και οι μικροί εγχώριοι υπάλληλοί τους, είμαι σίγουρος ότι θα βρουν στο τέλος την κάθε Ελληνίδα και τον κάθε Ελληνα απέναντί τους. Οπως δεν κατάφεραν να περάσουν το άθλιο Σχέδιο Ανάν, έτσι δεν θα τα καταφέρουν τελικά ούτε στα Σκόπια ούτε στη Θράκη ούτε στο Αιγαίο, όση πλύση εγκεφάλου και αν μας κάνουν.
Οσες Ρεπούση και αν επιδοτήσουν, όσα συγκροτήματα ΜΜΕ και αν χρυσώσουν για να κάνουν τους κλακαδόρους και αβανταδόρους μιας νέας δήθεν σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής, που δεν είναι παρά ένας νεο-ραγιαδισμός της κακιάς ώρας. Οσα λάθη τακτικής ή συμπεριφοράς και αν έκανε ως ιεράρχης, ως άνθρωπος, ως εκκλησιαστικός παράγων ο Χριστόδουλος, διαγράφονται μπροστά στη μεγάλη εθνική προσφορά του. Εδωσε μάχη ακόμη και μόνος εναντίον όλων. Και γι’ αυτό χτυπήθηκε, καθυβρίστηκε και λοιδορήθηκε όσο κανένας άλλος Αρχιεπίσκοπος, απ’ όλους αυτούς τους «επισήμους» που έτρεξαν να τον αποχαιρετήσουν, ανακουφισμένοι που δεν θα τον έχουν μες στα πόδια τους πλέον να τους κάνει άνω κάτω όποτε πάνε να μοιράσουν την εθνική «πίτα» χωρίς να μας ρωτήσουν.
Γράφει ο Θέμος Αναστασιάδης