ενας βοηθός γιατρού που έκανε χιλιάδες εκτρώσεις μετανοεί !
Ό κατάδικος αύτός είχε πολλή δυνατή συναίσθηση της άμαρτωλότητάς του. Κάθε φορά πού έπισκεπτόμουν τή φυλακή γιά τίποτα αλλο δέν μοϋ ελεγε παρά μόνο γιά τίς άμαρτίες του. Φοβόταν διότι οί άμαρτίες του ύπερβαίνουν τό ελεος τοϋ Θεοϋ. Τά μαλλιά του ήταν ασπρα, άλλά ό χαρακτήρας του ήταν σάν τοϋ νηπίου. Νομίζω ή ζωή στά κάτεργα τόν εκανε νά είναι σάν τό παιδί. Μοϋ διηγήθηκε τά έξης: «Ξέρετε, παππούλη, μέ τιμώρησε ό Θεός γιά τήν αίσχρή καί άκόλαστη ζωή μου. Είμαι άνθρωποκτόνος καί τί άνθρωποκτόνος! Μαζί μέ εναν γιατρό γιά 27 όλόκληρα χρόνια άσχολιόμουν άποκλειστικά καί μόνο μέ τίς έκτρώσεις. Στήν άρχή είχα φόβο Θεοϋ. Φοβόμουν καί τίς άντιρρήσεις της συνειδήσεώς μου. Πολλές Φορές μίλησα για αύτό τό θέμα μέ τή γυναίκα μου, λέγοντάς της οτι θά ηταν πιό καλό νά άφήσω αύτή τή δουλειά. Ή γυναίκα μου δέν ηθελε καν νά άκούσει κάτι τέτοιο.
επικοινωνήστε μαζί μας @
Μόλις αρχιζα νά της λέω κάτι, έκείνη άμέσως μοϋ ελεγε γά τά παιδιά, γιά τήν έκπαίδευσή τους, γιά τό σπίτι, οτι δέν είναι καλό αύτό τό διαμέρισμα, οτι είναι μικρό, οτι πρέπει νά εχουμε τό δικό μας σπίτι καί νά άνοίξουμε ενα μικρό μαγαζάκι καί πολλά αλλα. Είναι αύτονόητο οι μετά άπό αύτές τίς συζητήσεις δεν μποροϋσα ουτε νά σκεγτώ ν' άφήσω τή δουλειά μου... Μιά φορά άρρώστησα βαρειά καί παρά λίγο θά πέθαινα άπό κοιλιακό τϋφο. Τότε ξύπνησε ή συνείδησή μου' καί αρχισα μέ δάκρυα νά παρακαλώ τό Θεό νά μέ θεραπεύσει. "Αν θά Ύίνω καλά, ελεγα, δέν θά άσχοληθώ πιά μ' αύτό τό έπάγγελμα. Σέ τρείς μηνες σηκώθηκα άπό τό κρεβάτι, εγνα καλά. 'Όμως ή γυναίκα μου καί ό γιατρός μέ άνάγκασαν ν' άρχίσω πάλι τήν ιδια δουλειά. Μιά μέρα κάναμε εκτρωση σέ μία πλούσια γυναίκα καί βγάλαμε ενα εμβρυο εξι μηνών. 'Όταν ό γιατρός τό πέταξε στή λεκάνη αίσθάνθηκα άνατριχίλα στή θέα αύτή. Λυπήθηκα τόσο πολύ αύτό τό παιδί. Τά μάτια μου γμισαν δάκρυα... Δύο ωρές άργότερα πήγα σ' ενα σπίτι νά έπισκεφτώ μία αρρωστη γυναίκα. Άπό κεί γύρισασπίτι. Μόλις μπηκα μέσα ή γυναίκα μου &ρχισε νά μέ μαλώνει. Δέν μπόρεσα νά κρατηθω, πηρα ενα μπουκάλι καίτή χτύπησα. 'Έτυχε νά τήν χτυπήσω ακριβως στόν κρόταφο. Σέ δέκα λεπτά ήταν νεκρή. [.:.] Μέ καταδίκασαν σέ καταναγκασπκή έργασία. [...] Ξέρετε, παππούλη, κάθε Φορά στόν ϋπνο μου βλέπω τό ίδιο ονειρο. Βλέπω Ενα μεγάλο λάκκωμα πού μοιάζει με λίμνη. Ό πυθμένας αύτου του λακκώματος ανεβαίνει καί αύτός ό πυθμένας είναι τά παιδιά, μόνο παιδιά. Κάποια από αύτά είναι μικρά εμβρυα, αλλα πιό μεγάλα καί αλλα ακόμα μεγαλύτερα. Μεταξύ τους είναι καί ή γυναίκα μου [...] καί όλοι τους μέ κοιτάζουν καί μέ απειλουν μέ τά χεράκια τους. "Αχ, τί τρομερό θέαμα! Καί τό ονειρο αύτό τό βλέπω σέ δλη τή διάρκεια της νύχτας. Χάθηκε ή Ψυχή μου, χάθηκε!»
Ό κατάδικος αρχισε νά κλαίει. Κατάφερα νά τόν πείσω νά έξομολογηθεί καί νά κοινωνήσει των Άχράντων Μυστηρίων καί του είπα νά προσεύχεται όσο είναι δυνατόν πιό συχνά στό Θεό. 'Έξι μηνες μετά από αύτό τό γεγονός ό κατάδικος αύτός πέθανε. Είμαι σίγουρος ότι ό Θεός δέχθηκε τή μετάνοιά του.
'Απόσπασμα
μέ περικοπές άπό τό βιβλίο
του 'Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος
«'Απ' ‘οσα είδα καί εζησα»
των έκδόσεων <<'Ορθόδοξος ΚυΨέλη»