Ενα χαμομηλάκι που το έλεγαν Ειρήνη
Τώρα ήταν μια γιαγιά ξαπλωμένη στην παγωμένη γαλήνη του δεκεμβριάτικου βραδινού: Ήρεμη, στολισμένη με λουλούδια, σαφώς περισσότερα από κείνα του μακρινού της γάμου. Μαλαματένια στα χέρια της η εικόνα της Ανάστασης και στη χλωμάδα του προσώπου της η ντροπαλοσύνη της σεμνής, μπρος στην ελπίδα της δικής της ανάστασης.
Ξημερώνοντας, η αδελφή της είδε το φως και άκουσε την βουή...........
Το φως στάθηκε γύρω στο μέτωπο της κεκοιμημένης και μετά κρύφτηκε μέσα στο φέρετρο - συνοδεία τιμητική σε πορεία παραδείσου...
Συγγενείς χρόνια απομακρυσμένοι και παρεξηγημένοι, αγκαλιάστηκαν και ξαναγαπήθηκαν μπρος στο σκήνωμα της φτωχούλας του Θεού - σημείο κι αυτό....
Η θειά μας η Ρήνα.....
Βγήκε νύφη από το αρχοντόσπιτο του πατέρα της κοσμημένη όχι με τα πλούτη του αλλά με την ηθική της προσφοράς και με τον φόβο του Κυρίου που καθόρισε όλη της την ζωή.
Στα 38 της χήρεψε και έμεινε μόνη με δύο αγόρια ανήλικα, σε μιαν ανήλιαγη ζωή με μόνο φως το "έχει ο Θεός".
Τα γεννήματα στα κτήματά της την περίμεναν, τα πρόβατα στα κοπάδια επίσης.
επικοινωνήστε μαζί μας @
Διαβάστε περισσότερα "Ενα χαμομηλάκι που το έλεγαν Ειρήνη" »


